جاي آن دارد که چندي هم، ره صحرا بگيرم،

سنگ خارا را گواه اين دل شيدا بگيرم

موبه مو دارم سخنها نکته ها از انجمنها

بشنو اي سنگ بيابان بشنويد اي باد و باران

با شما همرازم اکنون با شما دمسازم اکنون

شمع خود سوزي چو من در ميان انجمن

گاهي اگر آهي کشد دلها بسوزد

يک چنين آتش به جان مصلحت باشد همان

با عشق خود تنها شود تنها، بسوزد

من يکي مجنون ديگر در پي ليلاي خويشم

عاشق اين شور حال عشق بي پرواي خويشم

تا به سويش ره سپارم سر ز مستي بر ندارم

من پريشان حال و دلخوش با همين دنياي خويشم

خسته ام از آرزوها ، آرزوهاي شعاري

شوق پرواز مجازي ، بالهاي استعاري

لحظه هاي کاغذي را، روز و شب تکرار کردن

خاطرات بايگاني،زندگي هاي اداري

آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين

سقفهاي سرد و سنگين ، آسمانهاي اجاري

با نگاهي سر شکسته،چشمهايي پينه بسته

خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري

صندلي هاي خميده،ميزهاي صف کشيده

خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري

عصر جدول هاي خالي، پارک هاي اين حوالي

پرسه هاي بي خيالي، نيمکت هاي خماري

رو نوشت روزها را،روي هم سنجاق کردم:

شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري

عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزي ، باد خواهد برد باري

روي ميز خالي من، صفحه ي باز حوادث

در ستون تسليتها ، نامي از ما يادگاري

قیصر امین پور

اي غم ، تو که هستي از کجا مي آيي؟

باز آي و قدم به روي چشمم بگذار

ديشب او بار بست و ما مرديم

او قفس را شكست و ما مرديم

مرگ در تار و پود ما جاري است

آري آن مرد هست و ما مرديم

نمازاشک, نمازدعا, نماز عبادت

نماز عشق,نماز غنا,نماز سعادت

نماز اشک بیاموز تا به ظلمت شب ها-

بر آسمان دل غم گرفته گنه آلود-

به پایمردی اشکم ستاره ها بنشام

نماز اشک بیاموز تا زچشم گنهکار-

به شوق توبه,سرشک ندامتی بفشانم.

مرانماز دعاهای مستجاب بیاموز

که با دعا به دل خستگان نشاط بریزم

مرا نماز دعاهای مستجاب بیاموز-

که شرمگین و تهی دست-

ز چشم مردم محتاج وبینوا نگریزم

مرا نماز عبادت به راه خویش بیاموز

که وقت حادثه خود را به بندگی نفروشم

مرا نماز بزرگان پاکباز بیاموز-

که نقد دین و شرف را به زندگی نفروشم.

نمازعشق بیاموز,عشق پاک خدایی

که جز به عشق تو در عشق دیگران نگدازم

صفای عشق الهی به من ببخش خدایا

که دل به عشق مجازی به یک نگاه,نبازم.

مرا نماز غنا در لباس فقر بیاموز

که وقت غصه,لبم را نسیم خنده گشاید

مرا نماز رضا در مقام قرب بیاموز

که از نهاد غمینم نوای شوق برآید

مرانماز سعادت به وقت مرگ بیاموز

که با گناه فراوان خود سعید بمیرم

بشوی,گرد گناهم,که بی گناه بمانم

مخواه روی سیاهم,که رو سپید بمیرم....

از هم گریختیم

و آن نازنین پیاله دلخواه را دریغ

بر خاک ریختیم

جان من و تو تشنه پیوند مهر بود

دردا که جان تشنه خود را گداختیم

بس دردناک بود جدایی میان ما

از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم

دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت

اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت

و آن عشق نازنین که میان من و تو بود

دردا که چون جوانی ما پایمال گشت

با آن همه نیاز که من داشتم به تو

پرهیز عاشقانه من ناگزیر بود

من بارها به سوی تو بازآمدم ولی

هر بار دیر بود

اینک من و تو ایم دو تنهای بی نصیب

هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش

سرگشته در کشاکش طوفان روزگار

گم کرده همچو آدم و حوا بهشت خویش

 

جدایی!

بر من و تو روزگاری رفت و عشقی پا گرفت

عاقبت چرخ حسود این عشق را از ما گرفت

شادمانی بود و من بودم,تو بودی عشق بود

عشق و شادی با تو رفت و غم مرا تنها گرفت

نغمه هامان در گلو بشکست و شادی ها گریخت

مرغ رنگین بال عشق ما ره صحرا گرفت

بوسه های آتشین بر روی لبهامان فسرد

آشنایی های ما رنگ جدایی ها گرفت

مرغ بخت آمد به بام خانه ام اما پرید

دولت عشق تو را ایام داد اما گرفت

داستان چشم گریان مرا از شب بپرس

ای بسا گوهر که دست غم از این دریا گرفت

جام لبریز امیدم را فلک بر خاک ریخت

عشق را از ما گرفت اما چه نا زیبا گرفت

از فریب روزگار ایمن مشو کین بلهوس

بر سکندر داد ملکی را که از دارا گرفت

((مهدی سهیلی)) آذر ماه 1353